Jump to content


Photo

Do you believe in destiny? (2/5)

#ky_ig

No replies to this topic

#1 THE E11EVEN ♠ KY

THE E11EVEN ♠ KY

    Administrator

  • Administrators
  • PipPipPip
  • 88 posts

Posted 01 December 2019 - 04:42 PM


SF : Do you believe in destiny?
Author : ALY
Chapter : 02

แท็ก #ky_ig










เฮ้อ...

เสียงถอนหายใจดังขึ้นในทันทีที่เจ้าของห้องพาตัวเองไปทิ้งตัวลงบนโซฟาได้เป็นผลสำเร็จ กระเป๋าสะพายที่ทนแบกมานานนมถูกวางทิ้งไว้ที่พื้นอย่างไม่คิดจะสนใจ เมื่อตอนนี้พลังงานในร่างกายใกล้จะหมดลงเต็มที สังเกตได้จากดวงตากลม ๆ ที่ตอนนี้หรี่ปรือจนแทบจะปิดอยู่รอมร่อ

“เหนื่อยจัง”

เสียงพึมพำดังออกมาแทบไม่พ้นลำคอเมื่อใบหน้าขาว ๆ ฝังลงกับหมอนอิงที่หยิบมาหนุนชั่วคราว ลมหายใจถูกผ่อนออกช้า ๆ พร้อมกับความเหนื่อยล้าที่เริ่มออกฤทธิ์จนสมองไม่สามารถสั่งการได้อีกต่อไป

เปลือกตาทั้งสองข้างค่อย ๆ ปิดลงในที่สุดเมื่อไม่อาจฝืนลืมขึ้นได้ จนกระทั่งสุดท้าย สติสัมปชัญญะทั้งหมดก็เลือนหาย พร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ใช้บ่นตัวเองเป็นประจำเวลาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

กลับมาจากไปเที่ยวทีไรต้องเหนื่อยจนหลับเป็นตายแบบนี้ทุกทีสิน่า



---



Rrrrrr


“อือ...”

เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ที่ชานยอลเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยตั้งแต่กลับมาถึงที่พัก มารู้ตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่กำลังสั่นครืด ๆ อยู่ในกระเป๋ากางเกงนี่แหละ จากที่นอนคว่ำหน้าจึงค่อย ๆ พลิกตัวกลับมานอนหงายแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์เจ้ากรรมที่จนตอนนี้ก็ยังไม่เลิกสั่นออกมาดูทั้งที่ตายังเปิดไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ

“ใครโทรมาเนี้ย”

น้ำเสียงงัวเงียอย่างคนยังไม่ตื่นดีดังขึ้นพร้อมกับที่เจ้าตัวยกมืออีกข้างมาขยี้ตา ดวงตากลม ๆ พยายามฝืนลืมขึ้น ก่อนจะเพ่งมองว่าตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้นกับโทรศัพท์ของตัวเองกันแน่ แต่แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำให้เผลอสะดุ้งเฮือก ตื่นเต็มตาแบบไม่ค่อยจะเต็มใจ พร้อมทั้งลุกพรวดขึ้นมารับโทรศัพท์มือไม้สั่นไปหมด

“พี่ยูรา”

[ชานยอลลี่]

“ครับพี่”

[ไม่ต้องมาครับพี่เลย ป่านนี้ยังไม่ถึงบ้านอีกหรือไง ทำไมไม่โทรหาพี่]

เสียงดุ ๆ ของพี่สาวที่แว่วมาตามสาย ทำให้คนเป็นน้องชายได้แต่ทำสีหน้าเหยเกทั้ง ๆ ที่รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่มีทางได้เห็น ริมฝีปากแห้งผากถูกเจ้าตัวแลบลิ้นเลียเบา ๆ ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมาเสยผมลวก ๆ แล้วฉีกยิ้มแห้งตอบกลับไปเสียงอ่อย

“โทษทีครับพี่ พอดีผมเผลอหลับไปก็เลยไม่ได้โทรบอก ขอโทษนะครับแต่ผมกลับมาถึงนานแล้วล่ะ”

[เรานี่น่ะ แล้วก็ทำให้พี่เป็นห่วงอยู่ตั้งนานว่าทำไมยังกลับไม่ถึง บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าอยากไปเที่ยวไหนพี่ให้ไป แต่ถ้ากลับถึงเมื่อไหร่ให้โทรบอกด้วยพี่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง]

“ขอโทษคร้าบ”

พอเป็นแบบนี้แล้วก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากใช้น้ำเสียงสำนึกผิดบอกขอโทษกลับไป ชานยอลรู้ดีว่าพี่สาวของตัวเองเป็นคนที่มีนิสัยขี้เป็นห่วงแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ยิ่งตอนนี้เขาแยกออกมาพักอยู่ข้างนอกคนเดียวก็เลยทำให้พี่ยิ่งเป็นห่วงขึ้นอีกเท่าตัว

[ไม่ต้องมาทำเสียงอ่อนเสียงหวานเลย]

“พี่ยูรา อย่าโกรธผมเลยน้า เดี๋ยวอาทิตย์นี้กลับไปผมจะซื้อเค้กร้านโปรดพี่ไปฝากด้วย”

[ไม่ต้องเอาของกินมาล่อ]

“พี่จะไม่เอาหรอ”

[เอาสิ แล้วห้ามลืมด้วยล่ะ]

“ครับผม”

พอได้ยินแบบนั้นคนเป็นฝ่ายง้อก็ค่อยยิ้มออกเพราะความโล่งใจ เจ้าตัวคุยเล่นกับพี่สาวอยู่อีกสักพักเกี่ยวกับเรื่องที่ไปเที่ยวมา ก่อนที่อีกฝ่ายจะขอวางสายเพราะต้องไปจัดการธุระต่อ ซึ่งชานยอลก็ไม่ได้ค้านอะไร เพราะหลังจากนี้เขาก็ต้องเริ่มจัดการกับข้าวของที่วางทิ้งไว้ตั้งแต่กลับมาถึงให้เรียบร้อยเหมือนกัน

“ฮ้า...”

เสียงครางดังขึ้นเบา ๆ จากการบิดตัวไปมาเพื่อไล่ความเมื่อย สองขายาว ๆ เหยียดลงบนพื้น ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาอย่างตั้งใจว่าจะเอาของออกมาเก็บเข้าที่ แต่ยังไม่ทันได้เริ่มรูดซิป โทรศัพท์ที่วางไว้ข้างตัวกลับส่งเสียงแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้าขึ้นมาซะก่อน

“หืม?”

หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้านิด ๆ ขณะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ดวงตากลมโตจ้องมองด้วยความสงสัย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ส่งข้อความมา

Mr.SIRK: ก๊อก ก๊อก

ข้อความที่ได้เห็นทำให้ชานยอลหลุดขำออกมาเบา ๆ กระเป๋าสะพายที่หยิบขึ้นมาเมื่อกี้ถูกวางทิ้งไว้บนพื้นเหมือนเดิม เพราะความสนใจในตอนนี้ถูกดึงไปอยู่ที่เจ้าของข้อความมากกว่า ร่างสูงโปร่งทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาอีกครั้ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

LOEY_CY: ว่าไงคุณ

Mr.SIRK: กลับมาถึงหรือยัง

LOEY_CY: ถึงแล้ว

Mr.SIRK: แล้วเป็นไง

LOEY_CY: สวยมากกกกกกกกก

ขณะที่พิมพ์ตอบกลับไปเจ้าตัวก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างขึ้นจนลักยิ้มที่แก้มบุ๋มลงไปอย่างชัดเจน แต่ถึงแม้สภาพจิตใจจะเบิกบานขนาดไหน แต่ว่าตอนนี้สภาพร่างกายของเจ้าตัวกำลังอ่อนล้าแบบสุด ๆ ขณะที่ถือโทรศัพท์นอนเล่นอยู่เลยเผลอมืออ่อนพลาดทำโทรศัพท์ตกใส่หน้าตัวเอง

...ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่อีกฝ่ายส่งข้อความมาพอดี

Mr.SIRK: ผมบอกคุณแล้วว่าสวย

LOEY_CY: นย่ยบา

Mr.SIRK: หืม?

LOEY_CY: โทษทีคุณ ผมทำโทรศัพท์ตกใส่หน้าตัวเองก็เลยแป้นลั่น

พิมพ์ตอบไปคนทำแป้นลั่นก็ใช้มือถูปลายจมูกของตัวเองไป จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ทำให้เจ้าตัวเปลี่ยนจากที่กำลังนอนหงายมาเป็นนอนคว่ำแทน จะได้ไม่มือไม้อ่อนเผลอทำให้ตัวเองต้องเจ็บอีก

Mr.SIRK: เจ็บไหมเนี้ย

LOEY_CY: ก็เจ็บอยู่นะ

Mr.SIRK: งั้นคุณไปพักดีไหม น่าจะเหนื่อยจนมือไม้อ่อนไปหมดแล้ว

LOEY_CY: ผมก็ว่างั้นแหละ เมื่อกี้ก็ได้นอนไปหน่อยนึง แต่ดูเหมือนจะยังไม่พอ

Mr.SIRK: อ้าว นี่ผมกวนคุณหรอ โทษทีนะผมไม่รู้ว่าคุณพักอยู่

LOEY_CY: ไม่ ๆ คุณไม่ได้กวน ผมตื่นก่อนที่คุณจะทักมาแล้ว

พอเห็นว่าอีกฝ่ายน่าจะเข้าใจผิดชานยอลจึงรีบพิมพ์ตอบกลับไปแบบนั้น ดวงตากลม ๆ จ้องมองหน้าจออย่างจดจ่อว่าจะได้รับข้อความอะไรตอบกลับมา

แล้วทันทีที่ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น บนใบหน้าขาว ๆ ก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างในทันที

Mr.SIRK: ค่อยยังชั่ว นึกว่าผมจะกวนคุณซะอีก

LOEY_CY: เปล่า คุณไม่ได้กวน

Mr.SIRK: แต่ถึงอย่างนั้นผมว่าคุณก็ควรไปนอนได้แล้วนะ

LOEY_CY: คร้าบ ๆ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จผมก็จะไปนอนแล้วเนี้ย

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าตลอดเวลาที่ปลายนิ้วสัมผัสกับหน้าจอเพื่อพิมพ์ข้อความตอบกลับไป เสียงเสียดสีของเนื้อผ้าดังขึ้นเบา ๆ จากการขยับตัวให้อยู่ในท่าที่สบายขึ้น เพื่อรอข้อความที่จะได้รับตอบกลับมา

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่การรอข้อความตอบกลับมาของอีกฝ่าย ได้กลายเป็นความเคยชินในชีวิตประจำวันไปแล้ว

และไม่รู้ด้วยว่าถ้าบอกไปจะเชื่อไหม ว่า...

จนถึงตอนนี้ เขายังไม่รู้ชื่อของอีกฝ่ายเลย

ถ้ามีใครมาเล่าให้ฟังว่าได้คุยกับใครบางคนทุกวันโดยที่ไม่รู้จักชื่อและไม่เคยเห็นหน้ากัน ชานยอลยอมรับตามตรงว่าเขาก็คงไม่เชื่อและคิดว่ามันแปลก แต่ใครเลยจะรู้ว่าสุดท้ายแล้วเจ้าเรื่องแปลก ๆ นี่จะมาเกิดขึ้นกับตัวเอง

ทั้งเขาและ Mr.SIRK ไม่มีใครรู้จักชื่อหรือหน้าตาของกันและกัน แต่ว่าเราสองคนก็คุยกันมาเรื่อย ๆ จนตอนนี้กำลังจะล่วงเข้าปีที่สองแล้ว

ถ้าจะให้เล่าถึงเรื่องนี้ก็คงต้องเท้าความไปถึงตอนที่ได้เจอกับ MR.GALAXY นั่นแหละ เพราะการได้เจอ IG นั้น เลยทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปพอสมควร จากที่แต่ก่อนเป็นคนชอบเที่ยวคนเดียว อยากไปไหนก็ไป ไปแบบไม่รู้เหนือรู้ใต้ ไปแบบไม่มีข้อมูลอะไรเลย แต่พอได้ตั้งปณิธานกับตัวเองว่าจะตามรอย IG นั้น ทุกครั้งก่อนไปเที่ยวก็เลยต้องเริ่มหาข้อมูล เริ่มหาดูรีวิวต่าง ๆ หาอ่านกระทู้แนะนำสถานที่สวย ๆ หาทุกอย่างที่เกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยว แล้วพอหาไปหามา...

ก็ได้มาเจอเข้ากับคน ๆ นี้

เอาตรง ๆ เลยก็ไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่พอเห็นข้อความที่เจ้าตัวเข้าไปแสดงความคิดเห็นในกระทู้ท่องเที่ยวก็รู้สึกชอบเลยไปแสดงความคิดเห็นต่อ ซึ่ง Mr.SIRK ก็มาแสดงความคิดเห็นต่อจากตัวเขาอีกที พอพิมพ์ต่อกันไปต่อกันมา สุดท้ายก็เลยได้หลังไมค์ไปคุยกันแค่สองคน

ช่วงแรก ๆ ก็จะเกร็ง ๆ กันหน่อย แต่หลังจากผ่านไปสักพักก็เริ่มสนิทกันมากขึ้นจนพอจะคุยเรื่องอื่น ๆ ได้บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นเรื่องไปเที่ยวอยู่ดี

Mr.SIRK เป็นคนที่รู้จักสถานที่เที่ยวดี ๆ เยอะมาก เวลาเขาบอกว่าวันหยุดนี้อยากไปเที่ยวเจ้าตัวก็จะช่วยออกความเห็นได้ทันที หรือไม่ก็เวลาที่เขาอยากไปเที่ยวตามรอย MR.GALAXY แค่บอกชื่อสถานที่ไป ก็จะได้ข้อมูลทุกอย่างกลับมาแบบละเอียดยิบ ไม่มีตกหล่นที่ตรงไหนเลยแม้แต่น้อย นี่เลยเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เขาคุยกับเจ้าตัวลากยาวมาจนถึงทุกวันนี้

อ้อ แต่ก็ยังมีอีกเหตุผลที่สำคัญไม่แพ้กันอยู่ด้วยนะ...

Mr.SIRK: โอเค งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคุยกันใหม่ครับ

เพียงแค่ประโยคง่าย ๆ ที่ได้รับกลับมา ชานยอลก็ฉีกยิ้มกว้างจนตาแทบปิด ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องยิ้มทุกครั้งที่ได้เห็นข้อความของอีกฝ่าย เหมือนกับมันเป็นปฏิกิริยาตอบรับอัตโนมัติไปแล้วว่าถ้าได้คุยกับคน ๆ นี้ ร่างกายก็จะหลั่งความสุขออกมาในรูปแบบของรอยยิ้ม

LOEY_CY: อือ พรุ่งนี้คุยกันใหม่นะ

Mr.SIRK: ครับ งั้นก็ฝันดีครับ

LOEY_CY: ฝันดีครับ

ดวงตากลมโตจ้องมองข้อความที่คุยกันในโทรศัพท์อยู่อีกพักใหญ่ โดยที่รอยยิ้มยังคงไม่เลือนหายไปจากใบหน้า ปลายนิ้วเกลี่ยหน้าจอไปมาเพื่อดูประโยคที่คุยกันก่อนหน้านี้ ทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นเพียงแค่ถ้อยคำธรรมดาไม่ได้มีความพิเศษอะไร แต่กลับมีคุณค่าต่อใจได้อย่างมากมายโดยที่คาดไม่ถึง

การได้คุยกับ Mr.SIRK ในทุก ๆ วัน กลายเป็นความเคยชินของเขาไปแล้ว ทุกครั้งที่ได้คุยกันมันจะมีความเชื่อใจและความสบายใจที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น จนกระทั่งวันนี้ที่มันก่อตัวขึ้นมากมายจนนึกภาพไม่ออกแล้วว่าถ้าวันหนึ่งไม่ได้คุยกันอีกจะเป็นยังไง

ก็คงจะเหงา คงจะเศร้า คงจะเสียใจ...

แต่ว่า...

ในเมื่อวันนั้นยังมาไม่ถึง ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องไปนึกถึงให้วุ่นวาย

เพียงแค่ในวันนี้ยังมีความสุขที่ได้คุยกันอยู่...เท่านี้ก็พอแล้ว ^^


---


Mr.SIRK: เที่ยงแล้วนะ ไปกินข้าวกันคุณ

LOEY_CY: พูดเหมือนคุณจะพาผมไปกินได้งั้นแหละ

Mr.SIRK: ^_^

อีโมติค่อนหน้ายิ้มที่ได้รับกลับมาทำให้ชานยอลเผลออมยิ้มตามไปด้วย เจ้าตัวขำในลำคอเบา ๆ ก่อนจะแตะปลายนิ้วลงบนหน้าจอเพื่อพิมพ์ข้อความตอบกลับไป แต่เพิ่งเริ่มพิมพ์ได้ยังไม่ทันจบคำก็ต้องหยุดมือไว้ เมื่อมีข้อความใหม่จากอีกฝ่ายถูกส่งมาให้ซะก่อน

Mr.SIRK: ถึงจะพาไปกินไม่ได้ แต่ผมก็ส่งรูปไปยั่วคุณได้นะ

หลังจบข้อความนั้น ภาพอาหารกลางวันหน้าตาน่ากินก็ถูกส่งมาให้ทันที คนถูกยั่วได้แต่มองภาพนั้นด้วยด้วยตาเป็นประกาย น้ำลายพาลจะไหลเพราะความอยากกินบ้างจนต้องเม้มปากตัวเองไว้ เหลือบมองมื้อกลางวันของตัวเองแล้วก็ได้แต่เบะปาก ส่งเสียงครางออกมาอย่างน่าสงสาร

LOEY_CY: คุณใจร้ายมาก T^T

แล้วพอทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายเลยส่งข้อความไปงอแงใส่ซะเลย ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่ได้ตอบกลับมาก็คือสติ๊กเกอร์หัวเราะจนท้องแข็งที่อีกฝ่ายชอบใช้เป็นประจำ

ชานยอลทำหน้ามุ่ยใส่สติ๊กเกอร์ที่ได้รับ แต่เป็นอย่างนั้นอยู่ได้ยังไม่ทันถึงนาทีก็กลับมาอมยิ้มได้เหมือนเดิม ก็อย่างที่บอกว่าเจ้าตัวจะมีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกับอีกฝ่าย เพราะฉะนั้นถึงจะทำหน้าบูดหน้างอยังไง สุดท้ายก็ต้องปิดท้ายด้วยหน้ายิ้มเหมือนเดิมอยู่ดี

LOEY_CY: คุณ ๆ

Mr.SIRK: เรียกคุณเดียวผมก็ขานแล้ว

LOEY_CY: ฮ่า ๆ ๆ

Mr.SIRK: ^_^

LOEY_CY: ว่าแต่ที่นั่นเป็นไงบ้างคุณ สวยไหม

ถามไปก็ใจเต้นตึกตักไปด้วย ชานยอลมักจะตื่นเต้นเสมอเวลารอฟังเรื่องเล่าถึงสถานที่เที่ยวต่าง ๆ จากอีกฝ่าย ซึ่งแต่ละครั้ง นอกจากจะเล่ารายละเอียดต่าง ๆ แล้วก็มักจะมีรูปเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่งมาให้ดูด้วยเสมอ แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะส่งเป็นรูปเต็มมาให้ เพราะเจ้าตัวชอบพูดว่าอยากให้เขาไปเห็นด้วยตาตัวเองมากกว่า

เหมือนกับที่ชอบปิดท้ายด้วยประโยคที่ว่า...

Mr.SIRK: ที่นี่สวยมาก...ผมอยากให้คุณได้มาเห็นด้วยกันมาก ๆ เลย

รอยยิ้มหวานถูกวาดขึ้นบนใบหน้าทันทีที่เห็นประโยคนั้น ปลายนิ้วเตรียมแตะหน้าจอเพื่อพิมพ์ตอบกลับไป แต่ยังไม่ทันได้จิ้มสักตัวก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากโทรศัพท์

“อะไรล่ะเนี้ย”

ได้แต่บ่นขึ้นเบา ๆ เมื่อโดนขัดจังหวะการคุย แต่ทันทีที่เห็นว่าการแจ้งเตือนนี้มาจาก IG เจ้าตัวก็รีบกดเข้าไปดูในทันที

“ว้าว ได้ไปเที่ยวที่สวย ๆ อีกแล้วแหะ”

ทันทีที่เห็นรูปภาพที่ถูกอัพเดตโดย MR.GALAXY คำชมก็หลุดออกจากปากไปโดยอัตโนมัติ ดวงตากลม ๆ ไล่ดูรูปภาพไปเรื่อย ๆ จนลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้กำลังทำอะไรอยู่ และก็คงจะได้เพลินอยู่แบบนั้นอีกนานถ้าไม่เหลือบไปเห็นว่าชื่อสถานที่นี้ เป็นที่เดียวกับที่ Mr.SIRK กำลังไปเที่ยวอยู่พอดี

“ตอนนี้ที่นี่กำลังดังหรอเนี้ย”

พึมพำไปหัวคิ้วก็ขมวดเข้าอย่างใช้ความคิดไป ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเพราะนึกขึ้นได้ว่ากำลังคุยค้างกับใครบ้างคนอยู่ เจ้าตัวรีบสลับหน้าต่างแอพฯของตัวเองอย่างไว ริมฝีปากเม้มเข้านิด ๆ ตอนเปิดดูว่ามีข้อความอะไรเพิ่มเติมไหม แต่พอเห็นว่าทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเริ่มพิมพ์ตอบข้อความล่าสุดที่ได้คุยค้างไว้

LOEY_CY: ผมก็อยากไปที่นั่นเหมือนกัน

เขาอยากไปจริง ๆ นะ อยากไปตั้งแต่ตอนได้คุยกับ Mr.SIRK แล้ว ยิ่งตอนนี้มาเห็น MR.GALAXY ลงรูปอีก ความอยากไปก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะคิดว่ามันจะต้องเป็นที่ที่ดีมากแน่ ๆ เลย

อยากไปจัง...

Mr.SIRK: คุณต้องมาให้ได้นะ ที่นี่สวยมากจริง ๆ

LOEY_CY: อือ ผมจะต้องไปให้ได้เลย

ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปให้ได้ เป็นการตามรอย MR.GALAXY แถมยังได้ไปที่สวย ๆ ตามที่ Mr.SIRK บอกอีก

Mr.SIRK: อยากให้คุณได้มาเห็นภาพเดียวกับผมเร็ว ๆ จัง


ผมเองก็อยากไปเห็นภาพเดียวกับคุณเร็ว ๆ เหมือนกัน




TBC.



Reply to this topic



  



Also tagged with one or more of these keywords: #ky_ig

0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users