Jump to content


Photo

Call me daddy (2/5)

#CMDD_KY

5 replies to this topic

#1 THE E11EVEN ♠ KY

THE E11EVEN ♠ KY

    Administrator

  • Administrators
  • PipPipPip
  • 82 posts

Posted 15 September 2019 - 03:18 PM

SF : Call me daddy

Author : BUBBLEFONDUE

 

 

Chapter : 02

 

 

 

 

แท็ก #CMDD_KY

 

 

 

 

 

ห้าปีที่แล้ว...

 

คริส วู ในเวลานั้นเขามีอายุครบ 27 ปีบริบูรณ์พอดี หลังจากที่เรียนจบปริญญาโทที่จากอเมริกามา เขาก็พร้อมที่จะรับช่วงต่อจากธุรกิจของครอบครัว แต่ในเวลานั้นพี่ชายของเขาดูแลกิจการใหญ่ที่จีนอยู่แล้ว เขาจึงมองหาลู่ทางใหม่ในการสร้างความน่าเชื่อถือให้กับตนเอง โดยการอาสามาบริหารบริษัทในสาขาเกาหลีใต้ที่พึ่งก่อตั้งได้ไม่ถึงปี

 

วันเกิดครบรอบอายุ 27 ปีในวันนี้ เขาจึงควรที่จะออกงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาหน้าพื้นที่สื่อเสียหน่อย

 

“วันนี้มีงานอะไรบ้างอี้ชิง”

 

เสียงทุ้มถามมือขวาที่อยู่ด้วยกันมานานอย่างจางอี้ชิง...ผู้ชายคนนี้ที่เป็นทั้งลูกน้อง เลขานุการ และเพื่อนตายของเขา

 

“วันนี้คุณต้องไปเลี้ยงอาหารเด็กกำพร้าเพื่อทำบุญครบรอบวันเกิดปีนี้ครับ”

 

“สื่อที่จะมาทำข่าวล่ะ”

 

“ดีลเรียบร้อยแล้วครับ”

 

“อืม”

 

คริสตอบเพียงแค่นั้นแล้วก็จิบกาแฟขึ้นดื่มยามเช้า พลางอ่านข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ที่มีรูปเขาเด่นหราอยู่ในมุมหนึ่งของหนังสือพิมพ์ไปด้วย เรื่องสร้างกระแสนี่งานถนัดเขานักล่ะ...

 

ถ้าอยากจะมีตัวตนมันก็ต้องสร้างภาพกันเสียหน่อย

 

ในช่วงสายของวัน ร่างสูงสง่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็คดูเรียบง่าย แต่น้อยคนที่ใส่แล้วจะดูดีแบบนี้ ส่องกระจกเช็คตัวเองอีกรอบก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถเพื่อให้กล้องจับภาพไว้ได้ทัน เมื่อมั่นใจว่าตัวเองจะมีรูปดี ๆ ไปลงหน้าหนังสือพิมพ์ในวันพรุ่งนี้แล้ว คริสก็สับปลายเท้าเข้าไปในอาคารอย่างรวดเร็วเพราะแดดในตอนนี้นั้นมันร้อนเหลือเกิน

 

เมื่อเข้ามาถึงห้องอาหารที่มีอาหารมากมายวางอยู่เต็มโต๊ะ เขาก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากผู้ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ คริสแสร้งยิ้มตอบรับคำขอบคุณมากมาย เคลือบภาพเจ้าชายที่เด็ก ๆ ต่างหลงใหลแล้วมองดูเด็กหลากหลายคนที่นั่งตาแป๋วจ้องอาหารตรงหน้าตัวเองเพราะอยากกินเต็มทน

 

“เด็ก ๆ ก่อนจะลงมือทาน อย่าลืมขอบพระคุณผู้มีพระคุณในวันนี้ด้วยนะ”

 

“ขอบคุณคร๊าบ/ขอบคุณค่า”

 

เสียงเด็กน้อยดังประสานขึ้นพร้อมกัน คริสยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยอนุญาตให้ทุกคนทานอาหารกันได้อย่างเต็มที่ สิ้นคำนั้น เสียงเจื้อยแจ้วก็ร้องดังทั่วทั้งโรงอาหาร เด็ก ๆ รีบพากันกินอาหารหน้าตาน่าทานตรงหน้าด้วยความหิวโหย ส่วนคริสก็นั่งฟังผู้ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเล่าประวัติความเป็นมา และวีรกรรมต่าง ๆ ของพ่อแม่เด็กที่เอาพวกเขาเหล่านี้มารวมกันไว้ ณ ที่แห่งนี้

 

“เด็ก ๆ เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่เพราะพ่อแม่ที่ไม่พร้อม ไม่คิดจะป้องกันแล้วทำให้เขาเกิดมา แล้วสุดท้ายก็มาทิ้งเด็กพวกนี้ไว้ให้เราดูแล เด็กบางคนถูกเอามาทิ้งไว้หน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็มี บางคนก็ถูกทิ้งไว้ตั้งแต่ยังยู่ในตู้อบ น่าสงสารเด็กเหล่านี้จริง ๆ ค่ะ แต่บางคนก็ยังโชคดีนะคะ ที่มีผู้มาอุปการะ พาพวกเขาไปอยู่ในสังคมที่ดีกว่านี้ ทำให้เขาได้รับความรัก ได้เติมเต็มในสิ่งที่เขาไม่เคยมี ดิฉันเห็นแล้วก็มีความสุข”

 

“แล้วมีคนมาอุปการะเด็กเหล่านี้เยอะมั้ยครับ” คริสถามไปตามน้ำ ฟังเธอพูดไปก็รู้สึกเพลินดี

 

“ก็มีเรื่อย ๆ นะคะ เมื่อวานก็มีครอบครัวเศรษฐีมาขอรับเด็กไปเลี้ยง พวกเขาถูกชะตาเด็กคนไหนก็บอกดิฉันเลย”

 

คริสฟังเสียงผู้ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเอ่ยเอื้อน แต่สายตาคมกับหยุดมองเด็กน้อยตรงหน้าที่กำลังกินเส้นสปาเก็ตตี้เลอะมอมแมมไปทั้งปากอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตากลม ๆ นั้นเปล่งประกายจนเขาไม่สามารถละสายตาได้เลย

 

“แล้ว...ถ้าผมอยากจะอุปการะเด็กสักคน ผมต้องทำยังไงครับ”

 

เสียงทุ้มถาม แต่สายตายังติดตรึงกับเด็กตรงหน้าที่เอาซ้อมของตัวเองไปพันเส้นสปาเก็ตตี้ของเพื่อนข้าง ๆ กินจนเพื่อนคนนั้นร้องโวยวายยกใหญ่ แต่ใบหน้าของเด็กน้อยนั้นกลับยิ้มกว้างจนเกิดลักยิ้มที่แก้มด้านซ้าย

 

น่ารัก

 

นั้นคือสิ่งที่อยู่ในหัวของคริส จนไม่ได้ยินคำพูดของผู้ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเลย

 

“เดี๋ยวผมให้เลขาของผมคุยกับคุณเรื่องการอุปการะเด็กอีกที แต่ผมบอกไว้เลยแล้วกันว่าผมจะขออุปการะเด็กคนนั้น”

 

คริสชี้นิ้วไปยังเป้าหมายของเขาที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว กินอาหารจนมอมแมม แล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่กับเพื่อน ๆ อย่างสนุกสนาน

 

“อ่อ คุณคริสอยากจะอุปการะชานยอลงั้นเหรอคะ เด็กคนนี้น่ารักมาก ๆ เลยนะคะ นิสัยก็ดีมาก ดิฉันมั่นใจว่าถ้าชานยอลได้ไปอยู่กับคุณคริส คุณก็คงจะมีความสุขเพราะเด็กคนนี้แน่ ๆ...แล้วคุณจะมารับชานยอลวันไหนล่ะคะ ดิฉันจะได้บอกเขาให้เตรียมตัว”

 

“วันนี้ครับ”

 

“อะไรนะคะ”

 

“ผมจะพาเขากลับด้วยเลย”

 

 

 

เด็กชายปาร์คชานยอลวัยสิบสามปี นั่งตัวสั่นอยู่ในรถยนต์คันหรูที่เขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าวันหนึ่งเขาจะได้นั่งรถยนต์ราคาแพงอย่างนี้ ดวงตากลมมองป้ายบ้านเด็กกำพร้าที่อยู่ตรงหน้า ก่อนมันจะค่อยห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ จนลับสายตาไปในที่สุด

 

หลังจากที่กินสปาเก็ตตี้อย่างเอร็ดอร่อย คุณแม่มินซอก็เดินเข้ามาหาเขา บอกว่าจะมีคนมารับเขาไปเลี้ยง ชานยอลตื่นเต้นใหญ่กับสิ่งที่ได้ยิน แต่พอรู้ว่าต้องออกจากบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าในวันนี้เลยก็อดทำให้เขารู้สึกใจหายไม่ได้ แต่พอรู้ว่าคนที่อุปการะเขาคือผู้ชายใจดีที่มาเลี้ยงอาหารในวันนี้ ชานยอลก็ยิ้มกว้างทันที เพราะคน ๆ นี้ใจดีเหลือเกิน...แถมหล่อมากด้วย

 

แต่พอขึ้นมาอยู่ในรถด้วยกัน คุณคริสกลับเงียบสนิท ทำเหมือนไม่สนใจเขาจนชานยอลรู้สึกกลัว เด็กน้อยตื่นตระหนกกับสิ่งที่ได้เจอ มันช่างแตกต่างจากครอบครัวของเขาที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าเหลือเกิน

 

“ชานยอลครับ พี่ชื่อว่าอี้ชิงนะ...ส่วนคนที่ขับรถอยู่ชื่อจื่อเทา”

 

ชายชุดดำที่เบาะหน้าหันมาทักทายเขา ชานยอลยิ้มกว้างให้กับพี่ชายใจดี แล้วเอ่ยสวัสดีพี่ชายที่กำลังขับรถอยู่ด้วย

 

“ทำไมชื่อพวกพี่ออกเสียงยากจังครับ ผมพูดไม่ถนัดเลย” เจ้าหนูตัวน้อยถามด้วยความสงสัย อี้ชิงระบายยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะช่วยคลายความสงสัยนั้นการอธิบายต่อ

 

“ก็พวกพี่เป็นคนจีนไง ต่อไปเดี๋ยวก็ชินเองนั้นแหละ ส่วนคุณคริสมีชื่อจีนว่าอี้ฝาน”

 

“อี้...ฝาน?”

 

ชานยอลออกเสียงตามอย่างไม่มั่นใจนัก แต่เมื่ออี้ชิงเอ่ยชมเพราะเขาออกเสียงชื่อของคริสได้ถูก ชานยอลก็ปรบมือด้วยความดีใจ

 

“พี่อี้ชิงน่ารักจังเลย ผมชอบพี่ฮิฮิ”

 

เด็กวัยสิบสามปียิ้มกว้าง บอกความในใจอย่างไร้เดียงสา อี้ชิงยิ้มบาง ๆ หมายจะเอื้อมมือไปยีหัวเด็กน้อยแต่เผอิญเห็นสายตาคมเหลือบมองมา เขาจึงดึงมือกลับแทบไม่ทัน

 

สายตาอย่างนั้น...

 

คุณคริสกำลังหวงของ...เขารู้ดี

 

ชานยอลเดินตามแผ่นหลังหนาที่พาเขาเข้ามาในห้อง ๆ หนึ่ง พี่อี้ชิงกับพี่จื่อเทาไม่ได้ตามมาด้วย มีแค่เขากับคุณคริสที่เดินเข้ามาในห้องนี้ เมื่อเข้ามาแล้วชานยอลก็ต้องอ้าปากค้าง มันเหมือนกับบ้านหลังหนึ่งเลย มีทุกอย่างตั้งแต่ทีวี โซฟา เครื่องเสียง คอมพิวเตอร์ พอมองอีกฝั่งก็เป็นโซนครัวที่มีบาร์ตั้งอยู่ เหมือนกับบ้านของคนรวยในซีรี่ส์ที่คุณแม่มินซอชอบเปิดให้ดูเป็นประจำยังไงยังงั้น

 

“ต่อไปนี้ ที่นี่คือบ้านของเธอ...ตามฉันมา”

 

เสียงทุ้มเรียกสติเด็กน้อยให้กลับคืนมา ชานยอลกระพริบตาปริบ ๆ แล้วเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้าไปอีกห้องหนึ่ง เมื่อเจอกับเตียงเล็ก ๆ แล้ว เขาก็เข้าใจได้ทันที

 

“ห้องนี้เป็นห้องของเธอ”

 

“ครับ”

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้อี้ชิงพาออกไปซื้อของใช้กับเสื้อผ้า อยากซื้ออะไรก็ตามใจ”

 

“ได้ทุกอย่างเลยเหรอครับ” เด็กน้อยถามอย่างสงสัย

 

“ทุกอย่างที่เธอต้องการ”

 

“โหหหห คุณใจดีจังเลย” ชานยอลเอ่ยชม แล้วเมื่อคุณคริสนั่งลงที่ปลายเตียงทำให้สายตาของพวกเขาทั้งสองคนเสมอกัน ชานยอลก็ถูกดึงให้เขาไปใกล้ร่างกายสูง คนเป็นเด็กมองตาคมอย่างไม่เกรงกลัวเหมือนที่คนอื่นเป็น เพราะชานยอลรู้ว่าคริสใจดี

 

“ฉันพาเธอมาอยู่ที่นี่แล้ว เธอจะมีทุกอย่างที่เธอต้องการ เพราะฉะนั้นเธอต้องเป็นเด็กดี เชื่อฟังฉันแค่คนเดียวเข้าใจมั้ย”

 

“ครับ”

 

“อย่าดื้อ อย่าซน อย่าทำให้ฉันผิดหวังที่เลือกเธอ”

 

“คุณจะไม่ผิดหวังแน่นอนครับ” ชานยอลให้คำมั่นสัญญาอย่างใสซื่อ เขาสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีเหมือนกับที่แม่มินซอสอนอยู่ตลอด คริสกดยิ้มที่มุมปากเมื่อได้ยินคำสัญญาอันแสนจะไร้เดียงสาก่อนจะดึงให้ร่างของเด็กน้อยเข้ามาใกล้เขาอีกนิด...ใกล้จนร่างทั้งสองแนบกันสนิท

 

“ดี...งั้นฉันจะให้รางวัล”

 

“รางวัล?...!!!”

 

ไม่ทันได้สงสัยนาน ความตกใจก็เข้ามาแทรกฉับพลัน เมื่อใบหน้าของเด็กน้อยถูกฝ่ามือใหญ่ดึงเข้าไปประกบจูบ ชานยอลตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เด็กน้อยไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าสิ่งที่คริสกำลังทำอยู่ในตอนนี้คืออะไร เด็กน้อยแค่อือออไปกับรสจูบนั้น ขนลุกซู่เมื่อลิ้นร้อนแทรกเข้ามาอย่างจาบจ้วง

 

“อือ...”

 

ชานยอลพยายามร้องออกมา เมื่อเด็กน้อยเริ่มจะหายใจไม่ออก ปากร้อนถึงได้ปลดปล่อยเขาออกมา ชานยอลรีบสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ดวงตากลมโตนั้นยังเบิกกว้าง แล้วมองคนตรงหน้าอย่างมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

“คุณ...คุณทำอะไร...เมื่อกี้คุณทำอะไรผม”

 

“เขาเรียกว่าจูบ”

 

“จูบ?”

 

“อืม ฉันจะจูบเธอ เมื่อเธอเป็นเด็กดี ชอบมันมั้ย”

 

ชานยอลมองรอยยิ้มตรงหน้า เด็กน้อยไม่รู้อะไรเลย แค่รู้ว่ามันหมายความเขาเป็นเด็กดี และคุณคริสจะให้รางวัล เขาจึงพยักหน้ารัว ๆ

 

“ชอบครับ ผมชอบคุณคริสจูบ”

 

“ดีมากเด็กน้อย...ต่อไปก็เรียกฉันว่าแด๊ดดี้แล้วกัน ยังไงฉันก็อุปการะเธอแล้ว เรียกคุณคริสมันดูห่างเหินเกินไป”

 

“ได้ครับ”

 

“ไหนลองเรียกให้ดูซิ”

 

คริสกำลังสนุกกับการได้ออกคำสั่งเด็กน้อย ยิ่งเห็นเด็กที่เขารู้สึกถูกชะตาด้วยตอบคำถามเขาอย่างไร้เดียงสาเขายิ่งพอใจ แถมจูบแบบเด็ก ๆ นั้นก็หอมหวานชวนจั๊กจี้หัวใจเสียเหลือเกิน

 

ดวงตากลมผสานสายตากับคนอายุมากกว่า สายตาคมที่มองมายังเขามันราวกับกำลังหิวกระหาย...ชานยอลอ่านไม่ออกหรอกว่าสายตาที่คริสมองมายังเขามันคืออะไร แต่เด็กตัวน้อยก็ทำตามคำสั่งอย่างเชื่อฟัง ริมฝีปากอิ่มที่คริสพึ่งได้ลิ้มชิมเอื้อนเอ่ยคำตามที่คริสบอกอย่างช้า ๆ

 

“แด๊ดดี้”

 

และริมฝีปากของเขาก็ถูกครอบครองอีกครั้ง...

 

.

 

.

 

เฮือก!

 

ฝัน...ชานยอลฝันอีกแล้ว...

 

ฝันถึงวันแรกที่เขาได้เจอกับคริสมันเป็นอย่างไร ชานยอลจำได้ไม่เคยลืม...

 

ร่างเพรียวลุกขึ้นจากเตียง ลูบใบหน้าตัวเองเพื่อสลัดฝันที่ยังติดตาให้หลุดออกจากความคิด ดวงตากลมมองไปรอบห้อง มีเพียงความเงียบที่โรยตัวอยู่เท่านั้น ชานยอลจึงลุกออกจากเตียง แล้วพับผ้าห่มให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอน

 

เมื่อเดินออกมาด้านนอกก็พบกับความเงียบอีกครั้ง ชานยอลชินเสียแล้วกับการที่ต้องอยู่อย่างนี้...

 

เจ็ดเดือนที่ผ่านมา เขาทนอยู่ในสภาพแบบนี้ได้อย่างไรกันนะ?

 

ตั้งแต่ที่คุณคริสเปิดตัวว่าคบกับนักแสดงสาวที่ชื่อเอ็มม่า แด๊ดดี้ของเขาก็เปลี่ยนไปมากขึ้น ห่างเหินกับชานยอลมากขึ้น ทำเหมือนกับว่าชานยอลไม่มีตัวตนมากยิ่งขึ้น

 

ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาอยู่ตรงไหนในชีวิตของคุณคริสบ้าง

 

“ตื่นแล้วเหรอชานยอล พี่ซื้ออาหารมาเยอะแยะเลย”

 

เสียงทุ้มแสนสดใสดังขึ้นทำลายความเงียบ ชานยอลหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นพี่อี้ชิงที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับลักยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ ร่างบางจึงคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้กลับคนสนิทของคริสกลับไป

 

“ว้าว อาหารน่าทานจังครับ”

 

ชานยอลแสร้งทำท่าทางตื่นเต้น ทั้ง ๆ ที่จิตใจไม่ได้รู้สึกยินดีอย่างนั้น...มันเป็นอย่างนี้มานานพอสมควรแล้ว ในเวลาที่คุณคริสไม่อยู่ พี่อี้ชิงก็จะเข้ามาดูแล คอยมาอยู่เป็นเพื่อนไม่ให้ชานยอลเหงา

 

“น่าทานก็ทานเยอะ ๆ นะครับ ตัวผอมหมดแล้วเนี่ย”

 

อี้ชิงว่าแล้วก็บีบแขนขาวที่เล็กเกินกว่าตัวอยู่มากโข ชานยอลยิ้มแหยะ ๆ แล้วนั่งลงทานข้าวเพราะอี้ชิงนั่งคุมเด็กน้อยให้ทานอาหารตรงหน้าให้หมด พอทานจนหมดแล้วชานยอลก็เก็บจานอาหารไปล้าง พลางคุยเล่นกับอี้ชิงไปด้วย

 

“ชานยอลเล่นเกม xx ถึงเวลไหนแล้ว พี่ผ่านด่านปราบเซียนมาได้แล้วนะ”

 

“งั้นเหรอครับ ผมยังติดอยู่ด่านที่ 627 อยู่เลย”

 

“เอาไว้เดี๋ยวพี่ช่วยเล่นดีมั้ย”

 

“ก็ดีครับ...เออ...พี่อี้ชิงครับ” ชานยอลรับคำนั้น ก่อนจะเอ่ยถามอี้ชิงถึงสิ่งที่ติดอยู่ในใจมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

 

“หืม?”

 

“คุณคริส...เขายังไม่กลับมาอีกเหรอครับ”

 

ชานยอลถามเสียงแผ่ว เกือบสองอาทิตย์แล้วที่คุณคริสไม่กลับมานอนที่บ้านเลย ชานยอลรู้มาจากอี้ชิงว่าคริสไปต่างประเทศ แต่ไม่รู้ว่าไปที่ไหน จนกระทั่งแบคฮยอนที่มาร้องห่มร้องไห้กับข่าวดาราสาวที่ชื่อเอ็มม่าไปเที่ยวต่างประเทศกับแฟนหนุ่มที่ประเทศฝรั่งเศส

 

ถ้าไม่รู้เรื่องจากข่าว ชานยอลก็คงจะไม่รู้ว่าคริสไปไหน น่าสมเพชเสียจริง

 

“กลับมาตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้วครับ”

 

“งั้นเหรอครับ”

 

แล้วทำไมเขาไม่กลับมาหาผมเลย

 

ชานยอลได้แต่คิด แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป จึงทำได้แค่เงียบและก้มหน้าล้างจานต่อไป ซ่อนน้ำตาเอาไว้ไม่ให้พี่อี้ชิงรู้ว่าเขาอ่อนแอมากแค่ไหน ปล่อยให้ความเจ็บมันกัดกินหัวใจเขาทีละนิด จนเมื่อถึงจุดหนึ่งที่ชานยอลทนไม่ไหวอีกต่อไป ถึงวันนั้นแล้วเขาจะขอออกไปจากที่นี่เอง

 

 

 

วันนี้ชานยอลอาบน้ำและเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันแรกของการสอบไฟนอล วันนี้ชานยอลก็ยังคงเลือกนอนที่ห้องนอนของตัวเองอีกเช่นเดิม ถึงมันจะเล็กกว่าห้องนอนของคริสมากหลายเท่า แต่มันก็ไม่รู้สึกเหงามากเท่ากับการไปนอนในห้องนั้นเพียงคนเดียว

 

ติ้ง!

 

เสียงข้อความเข้าทำให้ชานยอลสะดุ้ง ดวงตากลมลืมตาในความมืดหลังจากที่หลับตาไปได้ไม่นาน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความนั้นก็ต้องเบิกตากว้างกับข้อความที่ได้เห็น

 

พี่อี้ชิง : คุณคริสกำลังกลับไปนะครับ

 

พี่อี้ชิง : อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร ชานยอลอย่าทำให้คุณคริสโมโหมากกว่านี้เลยนะครับ

 

พอเห็นข้อความนั้น ร่างเพรียวก็รีบลุกจากที่นอน เก็บที่นอนของตัวเองแล้วรีบยกหมอนและผ้าห่มของตนกลับไปที่ห้องนอนใหญ่ก่อนที่คริสจะกลับมาถึง ล็อคห้องนอนของตัวเองจนแน่นสนิทแล้วก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงหลังใหญ่อย่างโล่งอกที่คริสยังกลับมาไม่ถึง เพียงไม่นานหลังจากนั้น ชานยอลก็ได้ยินเสียงไขประตูพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาในห้องนอน

 

กริ๊ก!

 

เสียงประตูห้องนอนถูกไขออก ชานยอลหลับตาปี๋ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่คุมโปงจนถึงหัว จนกระทั่งเมื่อเตียงยวบลงเพราะน้ำหนักของอีกคน ชานยอลก็รับรู้ได้ถึงแรงที่รวบกอดจากด้านหลัง ผ้าห่มที่เขาคุมตัวเองเอาไว้ถูกกระชากออก พร้อมกับลมหายใจร้อนที่รดบนต้นคอ ริมฝีปากเย็น ๆ ทาบทับที่หลังคอ เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู

 

“ฉันอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ ทำให้ฉันอารมณ์ดีหน่อยสิ”

 

“...”

 

“เด็กดี...ฉันรู้ว่าเธอยังไม่นอน”

 

“แด๊ด...”

 

ชานยอลเอ่ยเสียงแผ่ว นานแล้วที่เขาไม่ได้เจอกับคุณคริส และประโยคแรกที่คริสเอ่ยขอเขากลับเป็นประโยคที่ชานยอลรู้สึกไม่ชอบเอาเสียเลย

 

“รู้ใช่มั้ยว่าทำยังไงฉันถึงจะอารมณ์ดี”

 

“ผมต้องทำตามคำสั่งของคุณ”

 

“ถูก”

 

“แต่พรุ่งนี้ผมมีสอบนะครับ”

 

“กล้าปฏิเสธฉันอย่างนั้นเหรอ”

 

เสียงทุ้มนั้นเข้มขึ้น บ่งบอกให้รู้ว่าคริสเริ่มจะไม่สบอารมณ์เสียแล้ว ชานยอลทำได้เพียงแค่กลอกตาไปมาในความมืด แม้จะไม่อยากทำตามคำสั่ง แต่เขาก็ต้องจำใจทำมัน

 

“มะ...ไม่ครับ”

 

ร่างเพรียวลุกขึ้นจากที่นอน นั่งทาบทับร่างสูงใหญ่ แล้วเอื้อมมือไปแกะเม็ดกระดุมออกช้า ๆ นานแล้วที่เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคริส นานจนชานยอลแทบจะจำไม่ได้แล้วว่ามันต้องเริ่มต้นยังไง

 

“ทำไมเชื้องช้าขนาดนี้หืม?”

 

“ขอโทษครับ”

 

ชานยอลกล่าวขอโทษอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงไม่สบอารมณ์นั้น มือขาวนั้นสั่นน้อย ๆ รีบปลดกระดุมออกจนหมด ก่อนจะรูดซิบกางเกงผ้าเนื้อดีแล้วดึงรั้งมันลงมา ความใหญ่โตของคุณคริสนั้นทำเอาชานยอลเหงื่อตก ริมฝีปากซีดเผลอกัดกันจนแดงปลั่งเมื่อเห็นคริสกำลังตื่นตัวอยู่ตรงหน้า

 

“ถอดเสื้อผ้าออก”

 

เสียงของคริสสั่งเด็กน้อยอีกครั้ง ชานยอลสะดุ้งกับคำสั่งนั้น แต่ก็รีบรวบรวมสติแล้วทำตามคำสั่งของคริสอย่างรวดเร็ว แต่ท่าทางเงอะ ๆ งะ ๆ นั้นดูจะขัดตาคริสจนคนที่แก่กว่าจับท่อนแขนของชานยอลไว้ แล้วพลิกตัวกลับมาเป็นผู้คุมเกมเอง

 

“ชักช้าน่ารำคาญ”

 

“ผมขอโทษ”

 

“ดีแต่พูดขอโทษ แต่อย่างอื่นน่าเบื่อไปหมด”

 

คำพูดเหล่านั้นทำเอาใจของคนฟังสั่นไหวอย่างเจ็บปวด ชานยอลสะอึกกับคำว่ากล่าวนั้นจนร่างทั้งร่างชาไปเสียหมด จนแทบไม่รับรู้การกระทำของคริสอีกแล้ว

 

“ละ...แล้ว...แล้วแด๊ดต้องการแบบไหนถึงจะพอใจครับ” ชานยอลถามเสียงสั่นเพราะกลั้นเสียงสะอื้นไว้สุดความสามารถ แต่ดวงตากลมกลับมีน้ำตาคลอเต็มเบ้าจนภาพตรงหน้าเลือนรางไปหมด

 

“แบบที่มันไม่จืดชืดแบบนี้ไง”

 

“อึก!”

 

ชานยอลเบิกตากว้างเมื่อท่อนเนื้อแปลกประหลาดถูกสอดเข้ามาอย่างกะทันหัน ความเจ็บแล่นขึ้นมาจนกายบางถึงกับสั่น แต่กระนั้นฝ่ามือใหญ่ก็กดไหล่ทั้งสองข้างจนจมลงกับเตียง ชานยอลร้องไห้ออกมาอย่างสุดทนกับความเจ็บที่คริสมอบให้ แต่คนด้านบนทำราวกับเขาไร้ชีวิต เคลื่อนไหวกายอยู่ในร่างของเขาที่มันกำลังแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่สนใจเสียงร้องไห้เพราะความเจ็บปวดเลย จนกระทั่งความอุ่นร้อนฉีดเข้ามาในร่างกาย และตอนนั้นเด็กน้อยวัยสิบแปดปีก็แน่นิ่งไปเสียแล้ว

 

ชานยอลเจ็บจนชา ขาทั้งสองข้างเลอะไปด้วยน้ำคาวรัก คริสถอนตัวออกจากร่างเขาให้เป็นอิสระไปแล้ว ดวงตากลมเหม่อมองร่างสูงที่ลุกออกไปชำระร่างกาย ทิ้งเขาเอาไว้ราวกับสิ่งไร้ค่า ชานยอลน้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ ไม่แม้แต่จะขยับตัวเพราะไม่สามารถขยับได้ จนเมื่อคริสเดินออกมาจากห้องน้ำ ร่างสูงปรายตามองคนตัวบางที่ยังอยู่ในท่าเดิมก็เพียงแค่เอาผ้าห่มผืนบางคลุมท่อนล่างของชานยอลอย่างลวก ๆ

 

“ฉันจะออกไปค้างข้างนอก”

 

“ห้องคุณเอ็มม่าเหรอครับ” ชานยอลถามทั้ง ๆ ที่ก็รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว และคำตอบที่ได้รับก็ตอกย้ำให้เขาได้รับรู้สถานะเขาอีกครั้ง

 

“ก็รู้ดีนี่”

 

“...”

 

“เป็นแค่เด็กที่ฉันเก็บมาเลี้ยง อย่ามาเรียกร้องอะไรให้มันมากเลยชานยอล”

 

 

 

 

 

TBC.

 

#CMDD_KY



#2 Guest_Guest_*

Guest_Guest_*
  • Guests

Posted 15 September 2019 - 06:41 PM

silven-games.ru

#3 Guest_Guest_*

Guest_Guest_*
  • Guests

Posted 16 September 2019 - 01:23 AM

where to buy albendazole advair for asthma tadacip how much does benicar cost generic elimite vardenafil hcl 20mg tab valtrex cream 200 mg viagra

#4 Guest_Guest_*

Guest_Guest_*
  • Guests

Posted 16 September 2019 - 04:34 AM

need a websitte? create your own website for free, invoice factoring companies,buy fortnite accounts cheap instant delivery

#5 Guest_Guest_*

Guest_Guest_*
  • Guests

Posted 16 September 2019 - 07:12 PM

meizitang
meizitang soft gel
meizitang strong version
meizitang capsules
meizitang botanical slimming
botanical slimming soft gel
meizitang
meizitang strong
meizitang espana
botanical slimming
meizitang originales
pastillas chinas meizitang
meizitang en espana
meizitang
meizitang italia
meizitang soft gel
comprare meizitang
botanical slimming
meizitang capsule
meizitang online
meizitang
meizitang australia
meizitang strong version
botanical slimming soft gel
meizitang soft gel
buy meizitang
meizitang
meizitang japan
meizitang botanical slimming
botanical slimming soft gel
meizitang soft gel
meizitang strong version
meizitang capsules
meizitang
meizitang soft gel
meizitang suomi
meizitang capsules
botanical slimming
tilaa meizitang
meizitang soft geeli
meizitang
meizitang canada
meizitang botanical slimming
meizitang soft gel
meizitang capsules
botanical slimming soft gel
meizitang
Meizitang zielony
meizitang strong version
Meizitang zachte gel
Meizitang czerwony
meizitang soft gel
meizitang capsule
botanical slimming

#6 Guest_Guest_*

Guest_Guest_*
  • Guests

Posted 22 September 2019 - 09:48 AM

Фенилнитропропен Харьков Ukr.Shop
LSD Днепропетровск CITADEL Shop
Микс Запорожье заказать



Reply to this topic



  



Also tagged with one or more of these keywords: #CMDD_KY

0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users