Jump to content


Photo

Stupid cupid (4/5)

#Cupid_KY

No replies to this topic

#1 THE E11EVEN ♠ KY

THE E11EVEN ♠ KY

    Administrator

  • Administrators
  • PipPipPip
  • 82 posts

Posted 11 August 2019 - 01:21 PM

SF : Stupid cupid

Author : OranGeSpineL

 

Chapter : 04

 

 

 

 

แท็ก #Cupid_KY 

 

 

 

 

 

 

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่าตัวเองอยู่บนสวรรค์ บนเตียงนอนของผมเอง ที่นี่ไม่มีพี่คริส ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และเพราะอะไรถึงต้องถูกเรียกตัวกลับมาก่อนกำหนด

 

ผมจำไม่ได้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่สิ ผมจำได้ พี่คริสสอนให้ผมได้รู้จักการร่วมรักกันแบบมนุษย์ แล้วเขาก็นอนกอดผมจนผมหลับไป แต่ที่ผมจำไม่ได้คือผมรู้สึกยังไงต่างหาก จำได้ว่าตลอดระยะเวลาเกือบสามสัปดาห์พี่คริสสอนอะไรผมเยอะมาก ผมจำได้ว่าเราไปห้างสรรพสินค้าด้วยกัน ไปดูคู่รักหลายๆ แบบ เราดูหนังรัก เราใช้เวลาด้วยกัน และพี่คริสสอนให้ผมเข้าใจการใช้ชีวิตแบบมนุษย์

 

แต่ที่ผมจำไม่ได้คือแล้วตอนนั้นผมรู้สึกยังไงบ้างน่ะสิ ทำไมทุกอย่างมันถึงได้เลือนลางแบบนี้นะ ผมรู้สึกแค่ว่ามันชาๆ มันว่างเปล่า เหมือนผมเพิ่งจะสูญเสียบางอย่างไป แต่ก็บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไรเหมือนกัน

 

ผมจำชื่อพี่คริสได้ขึ้นใจ จำหน้าหล่อๆ ของเขาได้ จำน้ำเสียงดุๆ ของเขาได้ จำได้ว่าพี่คริสตัวใหญ่แค่ไหน แล้วมือของเขาอุ่นแค่ไหนเวลาที่เขาจับมือผม แต่ไม่รู้ทำไมผมจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยรู้สึกอะไรกับเขาบ้าง ที่จะรู้สึกได้ก็คงจะมีแต่ความว่างเปล่า ผมอยากเจอหน้าเขา อยากรู้ว่าเขาจะเป็นยังไงบ้าง แล้วเขาจะลืมความรู้สึกที่เคยมีต่อผมเหมือนที่ผมลืมทุกความรู้สึกที่มีต่อเขาหรือเปล่า

 

“ชานยอล ท่านทูตสวรรค์ให้ไปพบ”

 

“อ้อ ครับ” ผมรีบลุกจากที่นอนแล้วไปพบท่านทูตสวรรค์ตามที่กามเทพรุ่นพี่มาบอก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าท่านทูตสวรรค์เรียกผมไปพบด้วยเรื่องอะไร แต่ถ้าจะให้เดา การที่เรียกตัวผมกลับมาก่อนเวลาที่กำหนดแถมยังเรียกผมไปพบด่วนแบบนี้แสดงว่าผมต้องไปทำความผิดอะไรไว้แน่ๆ

 

“เจ้ารู้ใช่มั้ยว่าเพราะอะไรข้าถึงต้องเรียกตัวกลับมาก่อนกำหนด”

 

“อ่ะ ครับ”

 

“เจ้าทำผิดกฎของกามเทพด้วยการไปร่วมรักกับมนุษย์ เพราะฉะนั้นข้าเลยมีความจำเป็นต้องเรียกตัวเจ้ากลับมา”

 

“ผมขอโทษครับ ผมไม่รู้จริงๆ ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง” ใช่ นั่นผมไม่ได้โกหกหรอก ผมจำไม่ได้จริงๆ นะว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง ก็ขนาดความรู้สึกของสามสัปดาห์ที่ผ่านมาผมยังจำไม่ได้เลย

 

“ถึงเจ้าจะมีความผิดจริงแต่ข้าก็ไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดนั้น ไหนลองบอกข้าซิว่าสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเจ้าได้อะไรมาบ้าง”

 

“ผมจำได้ว่าท่านอาจารย์สอนอะไรบ้าง แต่จำไม่ได้แล้วว่ามันรู้สึกยังไง ผมรู้ว่ามนุษย์เป็นยังไงแต่จำความรู้สึกของพวกเขาไม่ได้ครับ” คำตอบของผมทำให้ท่านทูตสวรรค์ต้องขมวดคิ้ว มันแปลกจริงๆ ที่ผมจะลืมความรู้สึกพวกนั้นทั้งที่มันเพิ่งผ่านมาแค่วันเดียว และทั้งที่ผมเองก็จำเหตุการณ์ทุกอย่างได้แต่ทำไมผมถึงสูญเสียความรู้สึกทั้งหมดไปล่ะ

 

“เจ้าแน่ใจนะ อยากจะลองนึกดูอีกทีมั้ย”

 

“ผมพยายามนึกถึงมันตั้งแต่ตื่นมาแล้วครับ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก” ท่านทูตสวรรค์ดูหนักใจ ผมเองก็ตกใจไม่แพ้กันหรอก มีบางอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้นกับความทรงจำของผมอย่างงั้นเหรอ แล้วจากนี้ไปผมจะใช้ชีวิตยังไง ผมจะเป็นกามเทพต่อไปได้ยังไงถ้าไร้ความรู้สึกแบบนี้

 

“เฮ้อ...” ยิ่งเห็นท่านทูตสวรรค์ถอนหายใจผมก็ยิ่งกังวลกับมัน อาการของผมคงหนักมาใช่ไหมท่านถึงได้ดูหนักใจขนาดนี้

 

“มันเกิดอะไรขึ้นกับผมเหรอครับท่าน”

 

“มนุษย์ผู้นั้นเป็นคู่ของเจ้า เจ้าสูญเสียความรู้สึกทั้งหมดไปเพราะเจ้าเอามันไปฝากไว้ที่มนุษย์ผู้นั้นหมดแล้ว...”

 

“มะ ไม่ ไม่จริง...” จริงอยู่ว่าตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเราใกล้ชิดกัน และผมกับพี่คริสก็ทำอะไรร่วมกันหลายอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่ออยู่ดีที่กามเทพจะเป็นคู่กับมนุษย์ “กามเทพจะเป็นคู่กับมนุษย์ได้ยังไงครับท่านทูต”

 

“พรหมลิขิตมันเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้ ต่อให้จะอยู่ในสถานะไหน แต่ถ้าเป็นคู่กันก็หนีกันไม่พ้นหรอก” ผมได้แต่รับฟังทั้งที่ยังนึกเถียงอยู่ในใจ มนุษย์กับกามเทพเนี่ยนะดูยังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด ถึงเราจะดูเข้ากันได้ดี และระหว่างผมกับพี่คริสก็มีหลายอย่างเกิดขึ้นมากมาย แต่แล้วยังไง ผมกับเขาจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันยังไงทั้งที่ผมยังเป็นกามเทพแบบนี้

 

“แล้วผมควรทำยังไงต่อไปครับท่าน”

 

“เจ้าต้องเลือก...” ท่านทูตสวรรค์เว้นช่วงไปเหมือนกำลังใช้ความคิด และผมก็ทำได้แค่รอฟังอย่างตั้งใจ “ระหว่างมนุษย์คนนั้น กับการทำหน้าที่เป็นกามเทพต่อ”

 

“...”

 

นี่ไม่ใช่ทางเลือกแต่มันคือข้อบังคับ มันคือการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่จะเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล ทางเลือกที่ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะเลือกทางไหน

 

ผมรู้ว่าผมต้องการพี่คริส แต่จำไม่ได้ว่าเราเคยผูกพันกันแค่ไหน แล้วผมเคยรู้สึกอะไรกับเขาบ้าง ไม่รู้เลยว่าการเลือกเขาจะทำให้ชีวิตผมเป็นยังไง แล้วผมจะต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง

 

ผมเองก็อยากที่จะเป็นกามเทพต่อไป แต่ผมไร้ความรู้สึกไปแล้ว ทุกความรู้สึกของมนุษย์ที่เคยเรียนรู้มา ทุกความรู้สึกที่พี่คริสเป็นคนสอนให้ ผมสูญเสียมันไปหมดแล้ว แล้วผมจะเป็นกามเทพได้ยังไง ผมจะสื่อรักให้มนุษย์ได้ยังไงถ้าไร้ความรู้สึกแบบนี้

 

“ถ้าผมเลือกเขา...”

 

“เจ้าก็จะสูญเสียสภาพความเป็นกามเทพ เจ้าจะต้องกลับไปเป็นคนธรรมดา แค่อาจจะมีความสามารถพิเศษคือหยั่งรู้ได้ว่าใครเป็นคู่กัน แต่เจ้าจะช่วยสื่อรักให้พวกเขาไม่ได้”

 

“แล้วถ้าผมเลือกเป็นกามเทพต่อไป”

 

“เจ้าจะต้องกลับไปเริ่มเรียนรู้การเป็นกามเทพใหม่ เจ้าจะต้องลืมมนุษย์คนนั้นให้ได้แล้วความรู้สึกของเจ้าจะกลับมาเอง ที่เจ้าสูญเสียความรู้สึกไปเพราะเจ้าเอามันไปฝากไว้กับมนุษย์คนนั้น...”

 

ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากเงียบ แม้แต่จะเลือกในตอนนี้ยังทำไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรเลือกอะไร จะใช้สมองก็ไม่ได้ จะใช้ความรู้สึกตัดสินใจผมก็ไม่มีความรู้สึกอะไรแล้ว

 

ในเมื่อตัดสินใจไม่ได้ผมคงต้องใช้สันชาตญาณแล้วล่ะ

 

“ถ้าอย่างงั้นผมขอเลือก...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เจ็ดวันแล้วที่ไอ้กามเทพฝึกหัดหายตัวไป เจ็ดวันที่ผมไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นตายร้ายดียังไง จะคิดถึงผมบ้างไหม จะสบายดีหรือเปล่า จะกำลังเหงาเหมือนกันมั้ย

 

ผมกลับไปเป็นพี่คริสนักท่องราตรีอีกครั้ง เพราะตั้งแต่ไอ้กามเทพฝึกหัดไม่อยู่ที่นี่ผมก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับได้ถ้าไม่เมาจนหัวทิ่ม เหมือนอย่างวันนี้ที่ต้องลากพวกไอ้แบคฮยอนออกไปกินเหล้าแล้วสุดท้ายก็เมาเหมือนหมากลับมาที่ห้อง

 

ที่นี่มันก็เหมือนๆ เคยแหละ ตั้งแต่ชานยอลไม่อยู่ มันก็ไม่มีความหมายอะไรนอกจากเอาไว้ซุกหัวนอน แล้วก็ทำให้ผมยิ่งเศร้าเพราะเอาแต่คิดถึงเขา คิดถึงความทรงจำของเราในห้องแห่งนี้ คิดถึงโซฟามุมเดิมที่เจ้าตัวเล็กเคยนั่งเขียนรายงาน ที่ที่เราเคยนั่งดูหนังด้วยกัน คิดถึงเตียงนอนที่เคยมีเด็กตัวนิ่มให้นอนกอด เตียงนอนที่ผมจูบเขาครั้งแรกบนนั้น เตียงนอนที่เรามีเซ็กส์กันครั้งแรก แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันไม่มีค่าอะไรเพราะไม่มีชานยอลอยู่

 

กุกกัก

 

เสียงของการเคลื่อนไหวบางอย่างทำให้ผมต้องชะงักฝีเท้าแล้วเงี่ยหูฟัง หนูอย่างงั้นเหรอ เออ แต่จะว่าไปตั้งแต่ชานยอลไม่อยู่ผมก็แทบไม่ได้ทำความสะอาดห้อง เพราะตลอดเวลาสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเด็กตาโตทำหน้าที่แม่บ้านให้ผมมาตลอด

 

ผมรีบเดินไปเปิดไฟเพื่อจะหาตัวการของไอ้เสียงกุกกักนั่น ถ้าเป็นหนูจริงกูเหยียบตายนะบอกก่อน คนยิ่งเมากรึ่มๆ ด้วยนะครับ บอกเลยว่าไม่มีทางไว้ชีวิตแน่นอน ไฟในห้องนั่งเล่นที่เริ่มเก่ากระพริบอยู่สองสามครั้งก่อนที่มันจะติดขึ้นเพื่อให้ความสว่างและทำให้ผมมองเห็นสิ่งต่างๆ ในห้องแห่งนี้ มันไม่มีหนูอย่างที่ผมคิดและสิ่งที่ชีวิตที่นั่งอยู่กลางห้องก็ทำให้ผมต้องหยุดมองแล้วขยี้ตาหลายๆ ครั้งอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

 

ชานยอล...

 

ไม่มีทางอ่ะ ไอ้กามเทพนั่นมันกลับสวรรค์ไปนานแล้วไง จะกลับมาที่นี่อีกได้ยังไง สงสัยผมคงเมามากเกินไปหรือไม่ก็คิดถึงไอ้ตัวเล็กมากไปถึงได้ตาฝาด

 

“พี่คริส...”

 

“เชี่ย นอกจากตาฝาดแล้วยังหูฝาดด้วยเหรอวะเนี่ย แม่งแดกเหล้าเยอะแล้วประสาทหลอนเหรอวะ เป็นเอามากซะแล้วไอ้คริส”

 

“พี่คริสครับ ผมเอง...” เด็กตัวขาวสูงเท่าหัวไหล่ยังไม่ละความพยายามที่จะเรียกชื่อผมและเดินเข้ามาหาใกล้ๆ แต่ผมก็ยังไม่เชื่ออยู่ดีว่านี่จะเป็นเขา ผมทำผิดต่อน้อง ผมทำลายความบริสุทธิ์ของเขา ไม่มีทางที่กามเทพแสนบริสุทธิ์อย่างเขาจะกลับมาอยู่กับมนุษย์เลวๆ อย่างผมหรอก

 

“นี่ชานยอลไง ผมกลับมาหาพี่คริสแล้วครับ” ผมต้องหยุดชะงักทันทีที่น้องเดินตรงเข้ามากอด ตัวของเขาอุ่นและนุ่มนิ่มเหมือนเคย และสองแขนที่ยกขึ้นโอบรอบเอวพร้อมกับใบหน้าหวานที่ซบลงมาที่แผงอกก็ช่วยยืนยันให้ผมรู้ว่านี่คือเขาจริงๆ

 

เด็กที่กำลังกอดผมอยู่ในตอนนี้คือชานยอลจริงๆ

 

ทันทีที่ตั้งสติได้ผมก็ยกแขนขึ้นกอดเขากลับ สองแขนสอดรอบเอวบาง โอบรัด แล้วรั้งร่างเล็กเข้ามากอดแนบอก ผมแทบไม่รู้ว่าควรพูดอะไรรู้แค่ว่าผมอยากจะกอดเขาเอาไว้อย่างนี้ กอดให้แน่นเท่ากับความคิดถึงที่มี กอดเพื่อยืนยันกับตัวเองว่าชานยอลกลับมาหาผมแล้วจริงๆ

 

“มึงหายไปไหนมา กูคิดถึงมึงแทบบ้าแน่ะ” ผมกอดไอ้ตัวแสบแนบอก สารภาพทุกความคิดถึงที่มีออกไปให้เขาฟัง

 

“ผมมีเรื่องจะเล่าให้พี่คริสฟังเยอะแยะเลยครับ” เด็กตัวเล็กที่ดูจะเข้มแข็งกว่าผมหลายเท่าพูดแล้วยิ้มบางๆ ในขณะที่ไอ้ผู้ชายตัวใหญ่เป็นตึกอย่างผมยังคงยืนทำหน้าแหยเกเหมือนจะร้องไห้ก็ไม่ใช่จะยินดีก็ไม่เชิง

 

ผมปล่อยให้น้องจูงมือมานั่งที่โซฟา และยังคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าจ้องหน้าเขา ชานยอลจับมือผมแน่น ส่งยิ้มน่ารักมาให้ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง

 

“ผมโดนเรียกตัวกลับไปเพราะทำผิดกฎสวรรค์นั่นคือการร่วมรักกับมนุษย์...” ใช่จริงๆ ด้วยสินะ ที่ชานยอลโดนเรียกตัวกลับไปเป็นเพราะผมบังอาจไปล่วงเกินเขา “ตอนกลับไปที่สวรรค์ผมจำความรู้สึกระหว่างเราไม่ได้เลยครับ จำได้นะว่าเราทำอะไรด้วยกันมาบ้าง ผมนึกถึงแต่พี่ อยากเจอหน้า แต่ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้คืออะไร ผมจำไม่ได้ว่าเคยรู้สึกอะไรกับพี่บ้าง ทุกความรู้สึกของมนุษย์ที่พี่เคยสอนผมลืมมันไปหมดเลยครับ”

 

“หมายความว่ามึงสูญเสียความรู้สึกทั้งหมดไปเพราะโดนลงโทษเหรอ”

 

“เปล่าครับ  ท่านทูตสวรรค์บอกว่าที่ผมสูญเสียความรู้สึกทั้งหมดไปเพราะผมเอามันไปฝากไว้กับพี่คริส ผมรักพี่คริส แล้วเราก็เป็นคู่กัน...”

 

“...” เยดโด้ นี่มันเรื่องมหัศจรรย์จากนิทานหลอกเด็กเรื่องไหนวะ ผมเนี่ยนะจะเป็นคู่กับเด็กกามเทพนี่ จริงอยู่ที่ผมรู้สึกถูกชะตากับมันตั้งแต่แรกเห็น และเราก็เข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาด ผมชอบมันทั้งที่ไม่เคยมีรสนิยมชอบเพศเดียวกันมาก่อน เพียงแค่สามสัปดาห์ที่เราได้ใช้เวลาด้วยกันผมกลับรู้สึกผูกพันเหมือนรู้จักกับชานยอลมาหลายปี แล้วพอไม่มีมันผมก็เสียอกเสียใจแบบเอาเป็นเอาตายแบบที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน

 

หรือทั้งหมดนี้จะเรียกว่าพรหมลิขิตจริงๆ วะ แล้วคนที่ทำให้ผมต้องเป็นแบบนั้นก็คือ...เนื้อคู่

 

“ท่านทูตสวรรค์ให้ผมเลือก ระหว่างการเป็นกามเทพต่อไปหรือทิ้งทุกอย่างแล้วลงมาใช้ชีวิตแบบมนุษย์ปกติกับพี่”

 

“แล้วมึงก็เลือกกูอย่างงั้นเหรอ”

 

“ใช่ครับ ผมเลือกพี่คริส” ชานยอลยังคงน่าเอ็นดูในสายตาผมเสมอ ตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้าเขาจนถึงวันนี้ ความใส่ซื่อและไร้เดียงสาทำให้เขาพูดทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมาเสมอ เหมือนอย่างตอนนี้ที่อยู่ดีๆ ก็พูดออกมาหน้าตาเฉยว่ายอมทิ้งภาระหน้าที่บนสวรรค์เพื่อจะลงมาใช้ชีวิตกับมนุษย์กากๆ ที่ไม่มีอะไรเลยอย่างผม

 

“เฮ้ย ได้ไงไอ้กามเทพ มึงจะยอมทิ้งความเป็นเทพเพื่อมาอยู่กับมนุษย์กากๆ อย่างกูได้ยังไง ไอ้บ๊องเอ้ย” ผมไม่ได้ไม่รักน้องนะ ไม่ได้ไม่ดีใจที่เขาอุตส่าห์ทิ้งทุกอย่างเพื่อมาอยู่ด้วย แต่เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่ เขายอมทิ้งการเป็นเทพมาเป็นมนุษย์ธรรมดาง่ายเกินไป เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตมนุษย์เป็นยังไง แล้วผมจะดีกับเขาไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือเปล่า

 

“พี่คริสไม่ดีใจที่ผมเลือกพี่เหรอครับ” โอ้ย ไอ้กามเทพเอ้ย ทำไมจะต้องทำหน้าจ๋อยเหมือนลูกแมวหิวนมแบบนั้นด้วยเล่า แบบนี้ใครเขาจะดุได้ลงคอ

 

“ดีใจสิ แต่กูแค่กลัวมึงลำบาก มึงก็รู้นี่หว่าว่ากูกากแค่ไหน กูกลัวว่าจะดูแลมึงได้ไม่ดีพอ กูไม่อยากให้มึงต้องผิดหวังกับการทิ้งทุกอย่างมาเพื่อกู” ผมสารภาพทุกอย่างออกไปตามที่คิดและแทนที่ชานยอลจะกังวลกับมันน้องก็ยังนั่งยิ้มหวานให้ผมเหมือนเคย

 

“ผมจะไม่มีวันผิดหวังที่เลือกพี่คริสครับ” ชานยอลเป็นเด็กที่มีพลังบวกอย่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ ขนาดว่าตอนนี้เขาสูญเสียทุกสิ่งแล้วต้องลงมาเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ เขาก็ยังไม่เสียใจ กลายเป็นผมซะอีกที่วิตกกังวลจนไม่สบายใจไปคนเดียว

 

“เด็กบ๊องเอ้ย” เพียงแค่เห็นรอยยิ้มน่ารักๆ ของเด็กตัวขาว ผมก็ลืมความกังวลใจไปจนหมดสิ้น เอาวะ ถ้าชานยอลไม่คิดอะไรงั้นผมก็จะไม่คิดอะไรแล้วเหมือนกันโว้ย

 

พอทิ้งทุกความกังวลทั้งหมดไปได้ผมก็คว้าเด็กตัวขาวข้างกายมากอดแน่น และเขาก็ซุกตัวนิ่มๆ เหมือนตุ๊กตาเข้าหาอ้อมกอดของผมอย่างรู้งาน

 

“คิดถึงมึงชิบหายอ่ะ”

 

“ผมไม่คิดถึงพี่คริสเลย...” อ้าวได้ไงอ่ะ พอได้ยินแบบนี้แล้วก็แทบจะผลักไอ้ร่างนุ่มนิ่มออกจากอกทันทีเลยครับ “เพราะตอนนั้นไม่รู้สึกอะไรเลยครับ แต่ตอนนี้ผมมีความสุขมาก”  แล้วพอคำตอบออกมาจากริมฝีปากแดงๆ นั่นแทนที่จะผลักมันผมก็ต้องรั้งเด็กตัวขาวเข้ามากอดให้แน่นกว่าเดิม

 

“ไอ้ตัวแสบเอ้ย” ผมกอดน้องอยู่อย่างนั้นจนสาแก่ใจ แล้วก็ต้องผละออกมาเมื่อไอ้เด็กกามเทพมันดันหาวทำลายบรรยากาศโรแมนติคขึ้นมาหน้าตาเฉย

 

“ผมง่วง”

 

“งั้นไปอาบน้ำนอนกัน” จูงมือพาน้องเข้าไปในห้องนอนห้องเดิมของเราอย่างอารมณ์ดี เสื้อผ้าของใช้ต่างๆ ของชานยอลยังอยู่ที่เดิม เพราะงั้นมันเลยง่ายสำหรับเราผมก็เลยไม่ต้องไปหาของใช้ให้เขาให้เสียเวลา

 

นอนรอไม่นานชานยอลก็ออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อชุดนอนและใบหน้าน่ารักที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ประปราย น้องที่เคยง่วงงอแงในตอนแรกกลับมาตาใสแป๋วอีกครั้ง ส่วนผมจากที่ไม่รู้สึกอะไรพอเห็นเรียวขาขาวๆ ภายใต้กางเกงขาสั้นนั่นมันก็ชักจะมีอะไรๆ ขึ้นมาซะแล้ว

 

ยืนมองเด็กตัวขาวแล้วก็ได้แต่คิดลามกในใจ ผมจะดูหื่นมากมั้ยถ้าขอมีอะไรกับชานยอลตั้งแต่คืนแรกที่น้องเพิ่งกลับมาแบบนี้ แล้วก็นั่นแหละวะ ลองถามหยั่งเชิงไปก่อนแล้วกัน ยังไงชานยอลก็ยังอยู่ที่นี่อีกหลายวัน ถึงจะไม่ใช่คืนนี้มันก็ต้องมีซักคืนล่ะวะที่ผมจะได้เอาน้อง

 

“เออชานยอล”

 

“ครับ”

 

“ว่าแต่มึงเป็นคนเต็มตัวแล้ว เรานอนด้วยกันได้ใช่มั้ยวะ”

 

“พี่คริสบ้า...”

 

 

 

 

TBC

 

 

#Cupid_KY





Reply to this topic



  



Also tagged with one or more of these keywords: #Cupid_KY

0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users